Chrysochoidou Noula

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου Και ξυπνάς μέσα στου ονείρου σου τη ζάλη....... και αναζητάς ένα χάδι, μια λέξη, ένα βλέμμα......ματια κλειστά, βλεφαρα να τρεμοπαίζουν και νιώθεις τις στάλες να πέφτουν πάνω στα κρύα σου μάγουλα, αισθάνεσαι, με ανάσα γρήγορη και με πάθος να βγαίνει απο τα χείλη σου και να εξαφανίζεται μέσα στη θλίψη της ψυχής σου. Φοβάσαι Ναυσικά! Φοβάσαι να τ΄ανοίξεις γιατί όλα θα πέσουν σαν συντρίμια στο κενό του ονείρου που έκανες μαζί του. Όχι αγαπημένε μου δεν είναι όνειρο, δεν είναι ιστορία για αγρίους, μαύρους και πεινασμένους.

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου Φώτα, άλλα να με προσπερνούν και άλλα να μένουν εκεί και να με κοιτούν τρεμοσβήνοντας. Νιώθω το κρύο αεράκι στο πρόσωπο μου , πονάω...μ΄ακούς;;; Πονάω!!! Πόσο ακόμα Θέε μου θα αντέξω; Πόσο αναρωτιέμαι... Είναι η κόλαση τόσο κρύα; Νιώθω μόνη, περπατάω, γύρω μου κίνηση, κοσμος, χαμόγελα και φωνές διάχυτες. Κι εγώ μόνη... Θέλω να ξεχάσω, να ξεχάσω τις στιγμές, τα όνειρα, τις ελπίδες, τους ήχους... Θέλω να ξεχάσω το άγγιγμα... Θέλω να ξεχάσω...

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου Γράμμα στην Μάνα μου και στον Πατέρα μου Κραυγές....Εσχάτη Προδοσία...Πόνος και σπαραγμός....Μάνες κρατούν σφιχτά τα παιδιά τους...τους πολεμούν, τους σκοτώνουν , ένας λαός ξεριζώνεται....Εκκωφαντικός ο θόρυβος των κραυγών των Ελλήνων Ποντίων....Μάνα δεν έζησα στιγμές που έζησαν οι πρόγονοι μου, μα η καρδιά μου κλαίει τόσο δυνατά που ακούγεται στα πέρατα της Μ. Ασίας, περα ως πέρα.....Πατέρα τα μάτια μου γεμίζουν απο δάκρυα όταν μιλάς για την γιαγιά μου και τον παππού μου, για ττις κακουχίες, τον πόλεμο, την πείνα και την εξαθλίωση των προσφύγων μας.....

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου Να μάθεις να ταξιδεύεις αγάπη μου. Να μάθεις να ονειρεύεσαι μεσ΄την βροχή, να φεύγεις, να ξεφεύγεις.  Να αναζητάς ασφαλής προορισμούς κι όχι τόπους φανταστικούς, όχι ονειροπόλους. Να βρείς ανθρώπους που σ΄αγαπούν, ανθρώπους που στοιχειώνουν τις σκέψεις σου με έρωτα, ευτυχία και αναμνήσεις.  Όχι κάλπικες αναμνήσεις. Ψεύτικες και σάπιες ιστορίες. Αλλά αθόρυβες, βουβές, γλυκόξινες γεύσεις, πολύχρωμα χρώματα, κραυγές έρωτα και αναστεναγμους.

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοΐδου Πολλές φορές ξυπνάμε μέσα από το λήθαργο του ύπνου και στα πρώτα δευτερόλεπτα αναρωτιόμαστε που βρισκόμαστε... Αλήθεια που είμαι, ήταν η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου. Κοίταξα ολόγυρα μου, δεξιά ήταν ένας μεγάλος καθρέφτης που σχεδόν άγγιζε το πάτωμα με καφετιά μπορντούρα γύρω του, δυο κομοδίνα στο χρώμα της κερασιάς έδεναν το σκηνικό και ένα υπέρδιπλο κρεβάτι να αγκαλιάζει το κορμί μου, απέναντι στεκόταν μια τρίφυλλη ντουλάπα να με κοιτά με υπεροπτικό βλέμμα λες και κάτι είχα κάνει στο παρελθόν και μου το κρατούσε μανιάτικο! Μόνη...ένα ακόμα πρωϊνό να ξυπνώ και να είμαι πάλι μόνη! Τι τα θες; Μόνοι ήρθαμε σ΄αυτόν τον κόσμο μόνοι θα φύγουμε στο τέλος.  Δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι μου, δεν θέλω να δω κανέναν σήμερα, θέλω να μείνω εκεί, να βγάλει ρίζες το κορμί μου και να χωθούν μέσα στο πάτωμα να μην μπορέσω να σαλέψω, να μην μπορώ να κουνηθώ.

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου Ξημέρωσε!!! Από τις γρίλιες αχνοφαίνεται το φως του ήλιου που σιγά σιγά κάνει την εμφάνιση του για να μας θυμίσει ότι μια καινούργια ημέρα ξεκινά. Δύσκολη η ζωή μου, άπειροι προβληματισμοί, φόβοι ξεπηδούν από το μυαλό μου, όνειρα που διακόπηκαν από τις κοφτές ανάσες μου....και η ζωή μου βρίσκετε στο απυρόβλητο της νέας ημέρας. Από μακριά μια γνώριμη μυρωδιά κάνει την εμφάνιση της....ο γλυκός ελληνικός καφές με περιμένει στο τραπέζι της κουζίνας καθώς πιάτα και ποτήρια παίρνουν την θέση τους στα ντουλάπια λες και περιμένανε όλο το βράδυ να γυρίσουν στο γνώριμο για αυτούς χώρο. Μάτια που δεν ανοίγουν από τον ανάστατο ύπνο, ενώ ο Μορφέας δεν μ΄άφηνε σε ησυχία, παρακαλετά, ικεσίες να κλείσει για ένα λεπτό τις κουρτίνες της ψυχής μου, να την ηρεμήσει, να τη δώσει χάρη...αγκαλιάζοντας με τις φτερούγες του το σώμα μου...

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου Νιώθεις ότι έχεις δύναμη μέσα σου. Νομίζεις ότι μπορείς να γίνεις κυρίαρχος της ζωής σου. Πιστεύεις σε θεούς και δαίμονες που κατοικούν στην ψυχή σου. Και τελικά συνειδητοποιείς ότι όλοι αυτοί που κινούνται γύρω σου δεν έχουν τίποτα μα έχουν και τα πάντα που διεκδικούν από εσένα, άλλες φορές τα αυτονόητα άλλες φορές τα υπερβολικά ... Αγαπημένη μου Ναυσικά, πριγκιποπούλα, κόρη του βασιλιά των Φαιάκων... Λατρεμένη μου ψυχή...ζήσε! Ονειρέψου...