Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Βυθισμένη ψυχή

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου

Είναι από εκείνες τις στιγμές που θέλεις να χαθείς μέσα στο πλήθος.
Είναι από εκείνες τις στιγμές που νομίζεις ότι το μόνο που σε κρατάει στη ζωή είναι η αναπνοή σου.
Είναι πολλά αυτά που ζω τις τελευταίες ώρες, είναι ο πόνος μου μεγάλος, μα μεγαλύτερη η οργή μου. Έζησα την κακοποίηση μου, έζησα τον "βιασμό" της ψυχής μου, μα ξεριζώθηκε η καρδιά μου όταν έκλεψε το νόημα της.

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Ψεύτικα όνειρα ψυχής

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου

Συναισθήματα, σκέψεις και ψίθυροι μέσα σε ένα δωμάτιο 2 επί 2 και αναρωτιέσαι "Πόσο πουλήθηκες;"...."Πόσο κόστισε η ψυχή σου;",...."Πόσο σε αποτίμησε η ζωή;" Είσαι έτοιμη να τσιρίξεις, να βγείς έξω να φωνάξεις, Μ΄ΑΚΟΥΤΕΕΕΕΕ;;;;; Είμαι εγώ εκείνη, είμαι εγώ η προδωμένη ψυχή που σκότωνε μια ζωή και πέταξε με τόσο ευκολία στον δρόμο, ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΕ!!!Κόσμε, κοίτα το άδειο από συναισθήματα κουφάρι μου !Πονάω!!!!!!!....βουβά λόγια μα η δύναμη τους τεράστια! 

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Αγαπητό μου, παλιό και σκονισμένο ημερολόγιο

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου

Καθώς πνίγεται η πόλη μες τις στάλες της βροχής νιώθω έρημη και μοναχή.
Και δωσ΄του η καταιγίδα να δυναμώνει και ν΄ακούγονται βροντές κι αστραπές. Μοιάζει να μην είναι η δική μου η ζωή, φαντάζει ένα όνειρο απύθμενο, ένα σκοτάδι δίχως να βρίσκει το φώς του. Και λείπεις...λείπεις πολύ, μονάχα η σκέψη μου είναι μαζί σου. Λείπει εκείνο το βράδυ, εκείνο το ξημέρωμα που κοιμήθηκες στο πλάι μου. Ένα βαθύ όνειρο ήταν αγάπη μου, μέσα στον τεράστιο ύπνο της ζωής.

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Θεωρία του αντιπαραδειγματισμού: Χίλιες και ΜΙΑ νύχτες ατελείωτου έρωτα

 Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου
 
Για μια φορά η συγγραφέας θα προδώσει την ηρωίδα της. Για μία και μοναδική φορά θα κλέψει μέσα απο τις λέξεις της Ναυσικάς, την ιστορία της και θα διεκδικήσει την κάθε δική της στιγμή. Μια ιστορία με χίλιες και μία νύχτες ατελείωτου έρωτα και λαθών με ένα μονάχα εμπόδιο, μια κοινωνία ολόκληρη αντιμέτωπη με τα δικά της θέλω.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τον έρωτα που ένιωσα, την δική σου αγάπη, όταν ξεδιψούσες τα δικά μου χείλη με την δροσιά που πρόσφεραν τα δικά σου. Δεν υπάρχει πιο αψεγάδιαστο συναίσθημα, που ακόμα και το χειρότερο κάρμα να έχουν οι ψυχές σας και τις πιο άλυτες εξισώσεις να σου δίνει ένα αποτέλεσμα με τις πιο *άριστες-άρτιες λύσεις.  Έζησα χίλιες και μία νύχτες δίπλα σου, αγάπησα το κάθε κύτταρο του κορμιού σου, ταξίδεψα σε παραμυθένια όνειρα κρατώντας το δικό σου χέρι, ερωτεύτηκα τις λέξεις που έβγαιναν απο τα χείλη σου ... μα(!)....ότι κι αν έκανα, ότι κι αν άλλαξα δεν ήσουν ποτέ ευχαριστημένος, αφαίρεσες τα "δικά μας" και έπλασες μια καινούργια ιστορία με λέξεις φτιαγμένες από φωτιά και σίδερο με τα "δικά σου".

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Είμαι νεκρή...

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου

...Είμαι νεκρή μέσα μου....
Δεν θυμάμαι πότε το ένιωσα, πότε έκλεψες την τελευταία μου ανάσα, πότε πήρες στα χέρια σου του κορμί μου και το μετέφερες στην τελευταία του κατοικία. Μαύρα κοράκια περιτριγυρίζουν την ψυχή μου, τα έστειλες να ξεσκίζουν την σάρκα μου μέρα με τη μέρα, ήταν οι δικοί σου απεσταλμένοι που έσερναν το άψυχο κουφάρι μου μες τους δρόμους ποδοπατώντας με. Έκλεισες έναν κύκλο της άμοιρης ζωής μου αγαπημένε μου.

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Λόγια βουβά στο σκοτάδι βουτηγμένα


Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου

Και ξυπνάς μέσα στου ονείρου σου τη ζάλη....... και αναζητάς ένα χάδι, μια λέξη, ένα βλέμμα......ματια κλειστά, βλεφαρα να τρεμοπαίζουν και νιώθεις τις στάλες να πέφτουν πάνω στα κρύα σου μάγουλα, αισθάνεσαι, με ανάσα γρήγορη και με πάθος να βγαίνει απο τα χείλη σου και να εξαφανίζεται μέσα στη θλίψη της ψυχής σου. Φοβάσαι Ναυσικά! Φοβάσαι να τ΄ανοίξεις γιατί όλα θα πέσουν σαν συντρίμια στο κενό του ονείρου που έκανες μαζί του. Όχι αγαπημένε μου δεν είναι όνειρο, δεν είναι ιστορία για αγρίους, μαύρους και πεινασμένους.

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Χάνομαι στα βάθη του ωκεανού

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου

Φώτα, άλλα να με προσπερνούν και άλλα να μένουν εκεί και να με κοιτούν τρεμοσβήνοντας. Νιώθω
το κρύο αεράκι στο πρόσωπο μου , πονάω...μ΄ακούς;;; Πονάω!!!
Πόσο ακόμα Θέε μου θα αντέξω; Πόσο αναρωτιέμαι...
Είναι η κόλαση τόσο κρύα;
Νιώθω μόνη, περπατάω, γύρω μου κίνηση, κοσμος, χαμόγελα και φωνές διάχυτες. Κι εγώ μόνη...
Θέλω να ξεχάσω, να ξεχάσω τις στιγμές, τα όνειρα, τις ελπίδες, τους ήχους...
Θέλω να ξεχάσω το άγγιγμα...
Θέλω να ξεχάσω...